Czym jest dystymia?

Dystymia, czyli inaczej depresja przewlekła lub nerwicowa, jest zaburzeniem łagodniejszym w formie i z mniejszą ilością objawów w porównaniu do regularnej depresji. Osoby cierpiące na dystymię mogą doświadczać epizodów depresyjnych, ich stan może także utrzymywać się przez dłuższy czas. Może rozpocząć się w dzieciństwie lub wczesnym okresie dorosłości i utrzymywać przez kolejne lata. Szacuje się, że dotyka mniej niż 2% społeczeństwa, stosunkowo częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn- dane wskazują na około 65% kobiet do 35% mężczyzn chorujących na dystymię. Mimo, że nie jest tak ekscesywna w swoich objawach jak depresja, może znacząco wpłynąć na codzienne funkcjonowanie i obniżać możliwości działania na wszelkich polach.

Przyczyny

Trudno wskazać jednoznaczną przyczynę powstawania tego zaburzenia, psychologowie wskazują model biologiczno-psychologiczny jako jego genezę.
Niestandardowe funkcjonowanie w niektórych obszarach mózgu lub zaburzenia w przesyłach komórek nerwowych, odpowiedzialnych za regulację nastroju, również są wskazywane jako czynniki, które mogą wspierać rozwój choroby. Duże stresujące zmiany życiowe, takie jak chroniczna choroba, długoterminowe przyjmowanie leków, problemy w relacji lub pracy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia dystymii.

Objawy

Objawy są bardzo podobne do tych występujących w przypadku depresji, jednak ich intensywność jest mniejsza oraz nie wszystkie muszą występować:
– obniżony nastrój przez cały dzień lub przez większą część dnia
– zaburzenia snu (bezsenność lub hipersomnia)
– płaczliwość
– obniżona samoocena
– spadek energii
– utrzymujące się uczucie zmęczenia
– poczucie bezsilności
– poczucie winy
– nagły spadek lub wzrost masy ciała
-problemy z koncentracją
-myśli krążące wokół samobójstwa

Osoby chorujące na dystymię są często określane jako „smutne” w opinii otoczenia. Nie potrafią cieszyć się ze swoich sukcesów, często są przygnębione, wycofane z życia społecznego. Często pojawiają się, zwykle niczym nieuzasadnione, napady paniki. Odczuwają też lęk przed wszelkimi wydarzeniami życiowymi, jest im trudno odnaleźć się w codziennych aktywnościach, mają też trudności z tworzeniem planów na przyszłość. By zdiagnozować dystymię, objawy muszą utrzymywać się przez minimum 2 lata.

Leczenie

Ludzie cierpiący na dystymię zwykle odczuwają swój stan jako niepokojący, chcieliby zmienić swoje życie, ale nie potrafią odnaleźć się w poczuciu smutku i beznadziei. Dystymia można i należy leczyć- osoba chora wymaga leczenia. Problemy, które pojawiają się w życiu rodzinnym, społecznym i zawodowym często wymuszają wręcz konieczność podjęcia leczenia. W bardzo skrajnych przypadkach istnieje także wysokie ryzyko podjęcia przez pacjenta próby samobójczej. Najskuteczniejszą formą leczenia w przypadku dystymii jest psychoterapia. Psychoterapeuta pomaga osobie chorującej na dystymię w odkryciu przyczyn swojego negatywnego nastawienia oraz wskazuje, jak powinny wyglądać prawidłowe schematy aktywności. Jak większość chorób długoterminowych, im szybciej leczenie zostanie rozpoczęte, tym lepsze będą jego efekty. Często pomocna w powrocie do zdrowia jest kombinacja leczenia psychoterapeutycznego oraz farmakologicznego. Zwykle stosowane są środki wychwytu zwrotnego serotoniny, które stosowane są także przypadku depresji. Możliwy jest powrót do formy psychicznej i prawidłowego funkcjonowania, a także dzięki prawidłowej diagnozie i podjętemu leczeniu, zapobiegnięcie możliwemu rozwinięciu się choroby w stan depresyjny.