Czym jest patologiczne zbieractwo?

Patologiczne zbieractwo jest zaburzeniem psychicznym, które charakteryzuje się chaotycznym kolekcjonowaniem rzeczy, często takich, które są w bardzo małym stopniu wartościowe. Osoba, która zmaga się z tym zaburzeniem, nie kontroluje ilości rzeczy, które przynosi do domu i już posiada. Tym samym  doprowadza  swoje otoczenie do ogromnego zagracenia oraz chaosu. Zbieractwo staje się poważnym problemem, gdy osoba, która zbiera rzeczy, nie jest w stanie korzystać np. z kuchni lub łazienki z powodu ilości nagromadzonych rzeczy. Zaburzenie może także znacząco wpływać na jakość relacji z innymi. Często współlokatorzy czy też rodzina osoby chorującej na tą przypadłość, chcieliby wpłynąć na ilość przedmiotów obecnych w domu lub mieszkaniu, posprzątać i wyrzucić część rzeczy, napotykają przy tym jednak duży opór ze strony chorującego.

Zbieractwo

Niesie to za sobą ryzyko rozwoju poważnych konfliktów. Zaburzenia zbieractwa są trudne do diagnozowania oraz leczenia, gdyż często osoba nimi dotknięta nie odczuwa swojej choroby jako problem. Jednakże, nieleczone patologiczne zbieractwo może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Może to dotyczyć swery zarówno rozwoju innych zaburzeń psychicznych, jak i problemów fizycznych (np. zatrucie z powodu pozostawionych resztek jedzenia, braku dostępu do części sprzętów domowych, wywołanie pożaru).
Patologiczne zbieractwo może rozpocząć się we wczesnej dorosłości i rozwijać się przez kolejne lata. Około 1-2 osób na 100 może dotyczyć ta przypadłość.

Zbieractwo – Przyczyny

Jedną z przyczyn zbieractwa może być współwystępowanie innego zaburzenia. Na przykład osoba z demencją czasem może być niezdolna do segregowania i porządkowania swoich rzeczy. W konsekwencji prowadzi do nagromadzenia dużej ilości niepotrzebnych przedmiotów. Różne zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, schizofrenia, zaburzenia obsesyjno- kompulsywne mogą wpływać na rozwój patologicznego zbieractwa. Możliwe jest jednak także, że zaburzenie to rozwinie się jako odrębna jednostka chorobowa. Zwykle połączona jest ona z zaniedbaniem swojej osoby i stanu fizycznego.

Kto choruje na zbieractwo

Bardzo często patologiczne zbieractwo dotyczy osób, które mieszkają samotnie, bez partnera, miały dzieciństwo pozbawione dóbr materialnych i cierpiały na brak bliskich relacji z członkami swojej rodziny. W przypadku wystąpienia patologicznego zbieractwa u rodziców, jest większa szansa na rozwinięcie tego zaburzenia u dziecka (czynnik genetyczny i behawioralny). Dziecko, które dorastało w otoczeniu „zbieraczy”, samo nigdy nie nauczyło się segregacji i oceny przedmiotów. Nie potrafi dzielić ich na te, które są potrzebne, a które zbędne. Bardzo często osoby cierpiące na to zaburzenie twierdzą, że każda z rzeczy, którą posiadają, “może im się kiedyś przydać”, lub “jeśli będą to mieć, poczują się lepiej”. Niektórzy w ten sposób próbują także radzić sobie z trudnymi przeżyciami, np. śmiercią bliskiej osoby.

Zbieractwo – Objawy

Patologiczne zbieractwo charakteryzuje się zbieraniem i kolekcjonowaniem, dużej ilości przedmiotów, które dla innych byłyby małą lub żadną wartością. Próby wyrzucenia lub pozbycia się części przedmiotów wywołują silne emocje. Przytłaczają one ją, więc często „zbieracz” odkłada lub unika decyzji o tym, co ma zostać wyrzucone. Zwykle rzeczy, które są przez niego uznawane za przydatne i niezbędne, przez innych zostałyby uznane za niepotrzebne lub do wyrzucenia. Zbieractwo można odróżnić od kolekcjonowania przede wszystkim sposobem organizacji. Kolekcjoner będzie swoje zbiory utrzymywać zorganizowane, w ładzie, łatwo odnaleźć wśród kolekcji konkretną rzecz. Natomiast zbieracz zwykle nawet nie będzie pamiętać, gdzie daną rzecz odłożył. Osoba dotknięta patologicznym zbieractwem może zbierać rzeczy z powodów nieznanych innym, np. z sentymentu albo z poczucia piękna lub przydatności danego przedmiotu. Większość patologicznych zbieraczy odczuwa emocjonalne przywiązanie do swoich rzeczy.

Najczęściej występujące objawy to:

  • zbieranie dużej ilości przedmiotów, w większości o małej wartości, np. stare gazety,
  • brak organizacji w swojej kolekcji
  • niezdolność do wprowadzenia porządku w swoich zdobyczach
  • duży opór w wyrzucaniu czegokolwiek
  • trudności w podejmowaniu decyzji
  • trudności w codziennych sytuacjach, takich jak sprzątanie, gotowanie
  • zaniedbane relacje rodzinne

Leczenie

Główną metodą leczenia zbieractwa jest podjęcie psychoterapii- zwykle najlepszym wyborem w danym przypadku jest psychoterapia poznawczo-behawioralna, jednakże w zależności od indywidualnych preferencji, z powodzeniem sprawdzą się także inne podejścia psychoterapeutyczne. Psychoterapeuta pomoże osobie doświadczającej problemu uporać się z nim, pokonać przekonania, które stymulują go do zbierania przedmiotów. Podczas psychoterapii będą również zastanowiali się nad samą przyczyną powstania zaburzenia. W części przypadków potrzebne będzie także włączenie środków farmakologicznych, zwykle tych samych, które są stosowane w przypadku zaburzeń depresyjnych.

Zbieractwo

Umów się do specjalisty:

+48 736 00 90 90 Zapisz się online